Στις αρχές της δεκαετίας του 1780, ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ έχει ήδη εγκατασταθεί στη Βιέννη ως ανεξάρτητος δημιουργός. Η αποδέσμευσή του από το Σάλτσμπουργκ δεν σημαίνει μόνο επαγγελματική ελευθερία· σημαίνει και νέα εξερεύνηση της ηχοχρωματικής ταυτότητας της ορχήστρας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο συντίθεται το Κοντσέρτο για Κόρνο αρ. 2 σε Μι ύφεση Μείζονα, K.417 , έργο γραμμένο το 1783 για τον φίλο του και διακεκριμένο κορνίστα Γιόζεφ Λόιτγκεμπ. Το κόρνο της εποχής ήταν φυσικό όργανο, χωρίς βαλβίδες, με περιορισμένη χρωματική ευελιξία και εξάρτηση από τις φυσικές αρμονικές. Ο Μότσαρτ γνωρίζει πλήρως αυτούς τους περιορισμούς. Αντί όμως να τους υπερβεί τεχνητά, τους μετατρέπει σε αφετηρία δημιουργίας. Τοποθετεί το όργανο στο κέντρο της ορχηστρικής υφής και το καθιστά εκφραστικό πρωταγωνιστή . Η επιλογή της Μι ύφεση μείζονας δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για τονικότητα στενά συνδεδεμένη με το κόρνο, λόγω της φυσικής του κουρδίσματος. Η λαμπρή και σταθερή της χροιά προσφέρει ιδανικό πεδ...