Υπάρχουν συναισθήματα που αποκτούν μεγαλύτερο βάθος όταν βρίσκουν τον χρόνο και τον χώρο να εκφραστούν. Στη μουσική του Γιοχάνες Μπραμς, η συγκράτηση γίνεται μια ιδιαίτερη μορφή ευαισθησίας, όπου η εσωτερική ένταση συναντά τη δημιουργική πειθαρχία. Στο Intermezzo σε Λα μείζονα, έργο 118 αρ. 2 , η μελωδία ξεκινά με μια τρυφερότητα που μοιάζει σχεδόν προσωπική. Οι πρώτες νότες ακούγονται σαν την αρχή μιας συζήτησης ανάμεσα σε ανθρώπους που γνωρίζονται από χρόνια και δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να συνεννοηθούν. Η μουσική προχωρά ήρεμα, αφήνοντας τις φράσεις να αναπνεύσουν, ενώ κάτω από τη μελωδία οι εσωτερικές φωνές δημιουργούν ένα πλέγμα από μικρές κινήσεις και αρμονικές μεταβολές. Στην επιφάνεια επικρατεί μια αίσθηση γαλήνης. Όσο όμως η ακρόαση προχωρά, τόσο περισσότερο γίνεται αισθητό ότι αυτή η γαλήνη περιέχει συγκίνηση, αναμνήσεις και μια λεπτή ανησυχία που αποφεύγει να διατυπωθεί με έντονο τρόπο.
- Λήψη συνδέσμου
- X
- Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
- Άλλες εφαρμογές